دیروز 21 فروردین سالگرد شهادت سپهبد علی صیاد شیرازی بود و این بهانه ای بود تا شعر زیر را که از یک کامنت بدستم رسیده و شاعر آن را نمی شناسم تقدیم کنم به همه یادگاران شهیدان مخصوصا دوستان عزیزم سامان.ش و حسین.ع که امروزم را مدیون دیروز پدرانشان هستم. فرزندانی که امروز درغیاب پدرانشان خون دل می‌خورند و گذران ایام را نظاره نشسته‌اند به امید آنکه روزی نه چندان دور امید منتظران داد از بیدادگران بستاند.

 زخم زبان و درد زمانه براي من
بابا بخواب باقي راهت به پاي من

خداوند رحمت کند روح بلند بانوی ادب فارسی، پروین اعتصامی را. این شعر عجیب با حال این روزهای ما مطابقت دارد

محتسب، مستي به ره ديد و گريبانش گرفت           مست گفت اي دوست، اين پيراهن است، افسار نيست
گفت: مستي، زان سبب افتان و خيزان ميروي          گفت: جرم راه رفتن نيست، ره هموار نيست